książ­ki mia­ły ory­gi­nal­ną, a za­ra­zem pro­stą i funk­cjo­nal­ną sza­tę gra­ficz­ną i ty­po­gra­ficz­ną, któ­ra sta­ła się zna­kiem roz­po­znaw­czym ofi­cy­ny | pro­jek­ty okła­dek opar­łem na grze ko­lo­rów sze­ściu ele­men­tów opra­wy: oklej­ki, grzbie­tu, wy­kle­jek, ka­pi­tał­ki, wstą­żecz­ki oraz ty­tu­łu na­dru­ko­wa­ne­go na oklej­ce – ope­ru­jąc kon­tra­stem lub po­kre­wień­stwem barw oraz ich ja­sno­ścią i nasyceniem

okład­ki mają czy­sto li­ter­ni­czy cha­rak­ter, nie za­wie­ra­ją zdjęć ani ko­lo­ro­wych ilu­stra­cji | po­ja­wia­ją się na nich je­dy­nie drob­ne for­my gra­ficz­ne bę­dą­ce ozna­cze­nia­mi cy­kli | zna­kiem iden­ty­fi­ku­ją­cym se­rię Pro­za jest ry­su­nek Jó­ze­fa Wil­ko­nia wy­ko­na­ny w la­tach 60. XX wie­ku, przed­sta­wia­ją­cy kro­czą­ce­go Ja­me­sa Joy­ce’a z la­secz­ką w ręce | ar­ty­sta stwo­rzył kil­ka wa­rian­tów syl­wet­ki do zbio­ru po­ezji Joy­ce’a, jed­ną z nich wy­ko­rzy­sta­łem jako sy­gnet se­rii na okład­kach i po­wtó­rzy­łem go jako ilu­stra­cję na stro­nach przy­ty­tu­ło­wych we wnę­trzach publikacji

o przy­na­leż­no­ści tomu do se­rii Po­dró­że świad­czy umiesz­czo­ny tuż pod ty­tu­łem nie­wiel­ki wi­ze­ru­nek wę­drow­ca sie­dzą­ce­go z książ­ką na ko­la­nach, opar­tego o swój ba­gaż | na stro­nie ty­tu­ło­wej ten sam męż­czy­zna już bez książ­ki od­po­czy­wa w po­zy­cji pół­le­żą­cej (przy pro­jek­cie obu wer­sji sy­gne­tu współ­pra­co­wa­łem z Ka­ta­rzy­ną Gór­ską i Grze­go­rzem Coftą)

w ko­lej­nych to­mach se­rii Po­dró­że po­ja­wia­ją się drob­ne ozdob­ni­ki ty­po­gra­ficz­ne: koń­czą­ce każ­dy roz­dział fi­na­li­ki z wi­ze­run­kiem za­cho­dzą­ce­go słońca

dru­gi cykl two­rzą po­wie­ści kry­mi­nal­ne An­giel­ki Mag­da­len Nabb, któ­rych ak­cja to­czy się we Flo­ren­cji, a w rolę de­tek­ty­wa wcie­lił się nie­mło­dy i nie­co zgorzk­nia­ły sier­żant Gu­ar­nac­cia | zde­cy­do­wa­łem się wy­da­wać je w mniej­szym for­ma­cie, z mięk­ką opra­wą i la­kie­ro­wa­ny­mi wie­lo­barw­ny­mi okład­ka­mi z ilu­stra­cja­mi Grze­go­rza Co­fty | jed­nak ty­tu­la­ria zło­żo­ne kro­jem Di­dot, zdy­scy­pli­no­wa­ny pro­jekt ty­po­gra­ficz­ny, na­wią­zu­ją­cy do ukła­dów po­zo­sta­łych ksią­żek ofi­cy­ny, i syl­wet­ka sier­żan­ta, któ­ra prze­my­ka u dołu stro­ny na koń­cu każ­de­go z roz­dzia­łów, nie po­zwa­la­ją czy­tel­ni­ko­wi za­po­mnieć, że trzy­ma w ręku tom wy­daw­nic­twa próby