in­sce­ni­za­cjom Grze­go­rzew­skie­go to­wa­rzy­szy­ły pro­gra­my te­atral­ne do spek­ta­kli, pie­czo­ło­wi­cie re­da­go­wa­ne przez dra­ma­tur­ga Mał­go­rza­tę Dzie­wul­ską i sa­me­go re­ży­se­ra | pro­jek­ty mia­ły pew­ne ele­men­ty wspól­ne – przede wszyst­kim for­mat oraz ko­lo­ro­we okład­ki z kar­to­nu bar­wio­ne­go w ma­sie z kon­se­kwent­nie sto­so­wa­nym wy­środ­ko­wa­nym ukła­dem ty­po­gra­ficz­nym: u góry umiesz­cza­łem znak Te­atru Na­ro­do­we­go w kla­sycz­nym ukła­dzie, u dołu – ty­tuł przed­sta­wie­nia w for­mie logotypu

pro­gram Nie-Bo­skiej ko­me­dii Zyg­mun­ta Kra­siń­skie­go zi­lu­stro­wa­łem ar­chi­wal­ny­mi fo­to­gra­fia­mi We­ne­cji, uka­zu­ją­cy­mi mia­sto w za­mglo­nej, nie­ostrej au­rze | na zdję­cia w kom­pu­te­rze na­ło­ży­łem uszko­dze­nia ty­po­we dla stu­let­nich od­bi­tek, a na­stęp­nie ca­ło­stro­ni­co­we fo­to­gra­fie wy­dru­ko­wa­łem tri­plek­sem w ko­lo­rach: czar­nym, zie­lo­no-sza­rym i srebr­nym – przy czym sre­bro zo­sta­ło na­ło­żo­ne na pla­my, prze­bar­wie­nia i za­cie­ki świad­czą­ce o prze­mi­ja­niu cza­su | ilu­stra­cje na­śla­du­ją daw­ne, prze­sy­co­ne me­lan­cho­lią od­bit­ki fo­to­gra­ficz­ne, któ­re się sre­brzą i łamią

pro­gram in­sce­ni­za­cji po­ema­tu Gia­co­mo Joy­ce Ja­me­sa Joy­ce’a w re­ży­se­rii Je­rze­go Grze­go­rzew­skie­go miał mniej­szy for­mat po to, by wpię­ty w okład­ki wy­glą­dał jak no­tat­ki re­ży­se­ra prze­cho­wy­wa­ne w kar­to­no­wej tecz­ce | ta „nie­do­koń­czo­na” for­ma edy­tor­ska pro­gra­mu nie­ocze­ki­wa­nie oka­za­ła się za­po­wie­dzią lo­sów przed­sta­wie­nia – z po­wo­dów praw­nych do pre­mie­ry nie do­szło i od­by­ło się tyl­ko kil­ka po­ka­zów prób­nych z udzia­łem publiczności

pro­gram po­świę­co­ny Ju­liu­szo­wi Sło­wac­kie­mu w 2001 roku za­pro­jek­to­wa­łem w for­mie pla­ka­tu | znaj­do­wał się na nim wi­ze­ru­nek po­ety zbu­do­wa­ny ze zmul­ti­pli­ko­wa­nych czte­rech dzie­więt­na­sto­wiecz­nych ilu­stra­cji przed­sta­wia­ją­cych róże | ca­łość przy­po­mi­na­ła ob­raz zbu­do­wa­ny z pik­se­li – por­tret Sło­wac­kie­go moż­na było roz­po­znać tyl­ko z pew­nej odległości

w pro­gra­mie po­świę­co­nym po­ezji Mi­ro­na Bia­ło­szew­skie­go zna­la­zły się po­zor­nie zwy­czaj­ne zdję­cia: po otwar­ciu okład­ki czy­tel­nik wi­dzi fo­to­gra­fię przed­sta­wia­ją­cą frag­ment noża ku­chen­ne­go, a na na­stęp­nym roz­kła­dzie umie­ści­łem zdję­cie otwar­tej pacz­ki pa­pie­ro­sów (i ka­wał­ka po­piel­nicz­ki) | przed­sta­wia­ją frag­men­ty ba­nal­nej, nie­upięk­szo­nej rze­czy­wi­sto­ści z lat 50. – cza­sów mło­do­ści po­ety | fo­to­gra­fie ko­re­spon­du­ją z li­ry­ką Bia­ło­szew­skie­go dla­te­go, że są zro­bio­ne jak­by mimochodem

250. rocz­ni­cę Te­atru uświet­ni­ły Dzie­je Te­atru Na­ro­do­we­go wie­lu au­to­rów, li­czą­ce łącz­nie sie­dem ob­szer­nych, bo­ga­to ilu­stro­wa­nych woluminów

po śmier­ci Grze­go­rzew­skie­go za­pro­jek­to­wa­łem kil­ka pro­gra­mów w asy­me­trycz­nym ukła­dzie gra­ficz­nym z ca­ło­stro­ni­co­wy­mi spa­do­wy­mi fo­to­gra­fia­mi | głów­ną rolę gra­ją w nich wy­bit­ne zdję­cia au­tor­stwa Ro­ber­ta Wo­lań­skie­go i An­drze­ja Geo­r­gie­wa | pierw­szy z nich nie bał się po­ka­zać roz­czo­chra­nej, spo­co­nej Da­nu­ty Sten­ki w eks­ta­tycz­nym tań­cu w Fe­drze | w Otel­lu czarno­-bia­łe su­ro­we fo­to­gra­fie Geo­r­gie­wa uka­zu­ją w wiel­kich zbli­że­niach twarz Je­rze­go Ra­dzi­wi­ło­wi­cza: za­ci­śnię­te usta, mrocz­ne spoj­rze­nie oraz peł­ną bruzd i zna­mion cerę ak­to­ra – twarz prze­gra­ne­go, zgorzk­nia­łe­go człowieka

In­wen­ta­ry­za­cji nada­łem nie­ty­po­wy kształt ar­chi­wal­ne­go pu­dła z 46 fi­sza­mi wy­ko­na­ny­mi z gru­bej ma­ku­la­tu­ro­wej tek­tu­ry z opi­sa­mi na­dru­ko­wa­ny­mi ko­lo­rem czar­nym w tech­ni­ce si­to­dru­ku | do fron­tów fisz przy­kle­iłem barw­ne fo­to­gra­fie ele­men­tów sce­no­gra­fii Grze­go­rzew­skie­go, któ­re, jak słyn­ny pan­to­graf, wier­nie to­wa­rzy­szy­ły mu przez po­nad trzy­dzie­ści lat pracy

książ­ka jest zbu­do­wa­ną prze­ze mnie, kadr po ka­drze, fo­to­gra­ficz­ną nar­ra­cją o ży­ciu re­ży­se­ra | na wcze­snych zdję­ciach wi­dać peł­ne­go pa­sji mło­de­go en­tu­zja­stę, por­tre­ty doj­rza­łe­go Grze­go­rzew­skie­go pre­zen­tu­ją czło­wie­ka suk­ce­su, za­pa­mię­ta­łe­go w pra­cy, wresz­cie przy­cho­dzi sta­rość z ba­ga­żem trud­nych do­świad­czeń – na ostat­nich zdję­ciach Grze­go­rzew­ski jest przy­gar­bio­ny, oty­ły i samotny